Friday, July 24, 2015

အနက္ေရာင္ အခန္းဆက္မ်ား

( ၁ )


               " ဟလို
                 ဟုတ္ပါတယ္ဗ်ာ။


                 ဗ်ာ
                 ဘယ္လိုၿဖစ္တာလဲမသိဘူး။

                 ဟုတ္ကဲ႔ ။ ကၽြန္ေတာ္႔ဆီ ေရာက္တဲ႔ နံပါတ္ကေတာ႔ အဲ႔ဒီ အတုိင္းပဲဗ် ။

                 မမွားဘူးဗ် ၊ ဒါမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ ၿပန္စစ္ေပးပါ႔မယ္။

                 စစ္ၿပီးတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း အေၾကာင္းၿပန္ေပးပါ႔မယ္။ "




                 တစ္ဘက္မွ ဖုန္းခ်သြားေပမယ္႔ ေဇာ္ေအာင္တစ္ေယာက္ ငယ္ထိပ္ေပၚမွာ မိုးၾကိဳးမုန္တိုင္းတစ္ခု တိုက္ခတ္သြားခဲ႔သည္။ လုပ္လာတဲ႔ သက္တမ္း တစ္ေလွ်ာက္ ဒီလို တစ္ခါမွ အမွားမေတြ႔ဘူးခဲ႔ေပ။ ဒီတစ္ခါ အလြန္အေရးၾကီးတဲ႔ ကိစၥက်မွ အမွားက ေပၚလာသည္။
ေဇာ္ေအာင္ လုပ္ငန္းစဥ္ကို ၿပန္စဥ္းစားၾကည္႔မိသည္။ အမွား ပါစရာ တစ္ခုမွ မၿမင္။ အေရးၾကီး ကိစၥၿဖစ္တာေၾကာင္႔ အစကတည္းက ေသခ်ာေအာင္ လုိက္လုပ္ခဲ႔ၿပီးသား။ ခုေတာ႔ ၿပသာနာက ၀င္လာၿပီ ။ ဒီအတိုင္း ထားလို႔ကလည္း မၿဖစ္။ ထားလုိက္ရင္ ရင္ဆိုင္ရမယ္႔ အရာက မေသးလွ။ လက္ကနာရီကိုၾကည္႔ေတာ႔ မနက္ဆယ္နာရီ သာရွိေသးသည္။ ဆုိင္းတြ မေနေတာ႔ပဲ လက္ထဲက ဖုန္းၿဖင္႔ နံပါတ္တစ္ ခုကို ေခၚလုိက္သည္။


                “ မင္းေၿပာတာေသခ်ာလား ။



                  ဟုတ္ ။ ေသခ်ာပါတယ္ ဆရာ ။


                  ေအး ငါလည္း အမွတ္မမွားပါဘူး။
                  ဒီနံပါတ္ပဲ ထုတ္ေပးလုိက္တာပဲ။


                  ဟုတ္ဆရာ ။
                  ဟိုဘက္က မွားေနတယ္ေၿပာလို႔။

                  ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းမသိေတာ႔ဘူး။

                  မွားတယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ငါလည္း နာ မွာပဲ ။
                  ငါ ၿပန္စစ္ေပးမယ္။ ၿပီးမွ ဖုန္း ၿပန္ဆက္မယ္။ ”


                 တစ္ဘက္မွ စကားဆံုးတာနဲ႔ ဖုန္း ခ် သြားၿပန္သည္။ သူကေတာ႔ ေၿခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိ အေနထားသာ က်န္ခဲ႔ၿပန္သည္။ တကယ္လို႔မ်ား အဆင္မေၿပခဲ႔ရင္ ဆိုတဲ႔ အေတြးကလည္း ၀င္လာခဲ႔သည္။ ခုထိ ဘယ္လို ဘယ္ပံုစံ ေၿဖရွင္းရမယ္ဆိုတာလည္း စဥ္းစားလို႔မရေသး။ ေသခ်ာတာကေတာ႔ ဒီေန႔ အဖုိ႔ သူ ကံမေကာင္းေပ။



( ၂ )



            “ ဆရာ .... နံပါတ္က လြဲေနသလုိပဲဗ် ။ ”



            ထိုအသံက မိမိ ေနာက္ေက်ာကို စစ္ဖိနပ္ၿဖင္႔ ခပ္ၿပင္းၿပင္း အကန္ခံလိုက္ရသည္ထက္ပင္ ဆိုးေနသည္။ အသံလာရာဆီကို လွည္႔ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔

ယာဥ္ေမာင္း ေမာင္ၿမင္႔ ။


            “ ေဟ႔ ေကာင္ ။ ဟုတ္လို႔လားဟ ။

              ေသခ်ာၾကည္႔စမ္းပါဦးကြ။ ”


            ေမာင္ၿမင္႔ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္သြားၿပီး

             “ ဟုတ္ပါတယ္ ဆရာ ။

               လြဲေနတယ္။ ”


             “ ေဟ ........

               ဘယ္လုိ လြဲ တာတုန္းဟ ”


             “ အားလံုး တူတယ္ ဆရာ ။ ေရွ႕ေနာက္ လြဲေနတာ။ ”



             ေမာင္ၿမင္႔ ရဲ႕ စကားဆံုးေတာ႔ သူ နံပါတ္ၿပားကို တစ္ခ်က္ ၿပန္ဖတ္ၾကည္႔လိုက္သည္။ ဘာမွမေတြ႔ ။ ဒါနဲ႔ ဖိုင္ထဲမွ စာအုပ္ကို ထုတ္ယူလိုက္ကာ စာအုပ္မွ နံပါတ္ နဲ႔ ၿပန္ တိုက္ၾကည္႔သည္။ ေသခ်ာသြားသည္။ ေမာင္ၿမင္႔ ရဲ႕ စကား ေသခ်ာသြားေလၿပီ။ နံပါတ္က အားလံုးတူေနၿပီး ေရွ႔ေနာက္ လြဲေနၿခင္း ၿဖစ္သည္။ သူ ေခါင္းပူကာ မ်က္လံုး ၿပဴးသြားသည္။ ဒါေပမယ္႔ ခ်က္ခ်င္း အမူယာၿပင္လုိက္ၿပီး



             “ ေမာင္ၿမင္႔ ဒီ ကားက ဘယ္ေန႔ သံုးမွာလဲ ။ ”


             “ သန္ဘက္ခါ သံုးမွာပါ ဆရာ ။ ဘာလို႔လဲ ဗ် ”


             “ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူးကြာ။ ငါလည္း အလုပ္ကမ်ားေနေတာ႔

               ယူလာတဲ႔ ဖုိင္တြဲက လြဲသြားတယ္။ ဒီလုိလုပ္ကြာ။
               ငါ မနက္ၿဖန္က်မွ ၿပန္လာလုပ္ေပးမယ္။

               အခ်ိန္တစ္ရက္ ရပါေသးတယ္။

               ဒီေန႔က အလုပ္ေတြ ပံုေနေတာ႔ ၿပန္ေရာက္ေတာ႔မယ္ မထင္ဘူး။ ”

             “ ဟုတ္ ဆရာ ။
                မနက္ၿဖန္ေတာ႔ ၿပီးမွ ၿဖစ္မယ္ဆရာ။ ”


              “ ေအးပါကြာ။ မင္းကလည္း

                စိတ္ပူေနေသးတယ္။

                ငါ မသိပဲ ေနပါ႔မလားဟ ။ ”

                ေမာင္ၿမင္႔ ထံမွ ထိုစကားကို ၾကားၿပီးေနာက္ တပ္ထားတဲ႔ စကူေတြကို ၿပန္ၿဖဳတ္ကာ နံပါတ္ၿပားကို ၿပန္သိမ္းလိုက္ရသည္။ ထုိ႔ေနာက္ သူ ထုိေနရာမွ ထြက္လာ ခဲ႔လိုက္သည္။ ထိုေနရာမွ ထြက္လာခဲ႔ေပမယ္႔ ရင္ထဲမွာ ဗေလာင္ဆူေနသည္။ ေခါင္းေပၚမွာလည္း မီးဖိုတစ္ခု တင္ထားသလို ခံစားေနရသည္။ ဒါေပမယ္႔ ဒီအခ်ိန္ထိ ကံေကာင္း ေနေသးတယ္လို႔ ေၿပာႏိုင္ေသးသည္။ ဒါကလည္း ေမာင္ၿမင္႔ ေၾကာင္႔ ဆို မမွားေပ။ ေမာင္ၿမင္႔ မေၿပာခဲ႔ပါက သူ ဒီနံပါတ္ၿပားကို တပ္ခ႔ဲမိမွာ။ တပ္ ခဲ႔ပါက ေၿဖရွင္း ခ်က္ေပးရမွာက လြယ္တဲ႔ ကိစၥမဟုတ္။ သူ႔ ေနရာ ၊ သူ႔ အလုပ္ကို သူသာလွ်င္ အသိဆံုး။ အေလွ်ာက္ေကာင္းေတာ႔ အေထာင္း သက္သာဆိုေပမယ္႔ တာ၀န္ေပါ႔ေလ်ာ႔မႈ ဆိုတာ ကိုေတာ႔ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ ေရွာင္လႊဲလို႔ မရႏိုင္။ အသိၿမန္လို႔ ေရွာင္ႏိုင္ခဲ႔တယ္ဆိုေပမယ္႔ ကိစၥက မၿပီးၿပတ္ေသး။ အခ်ိန္ကလည္း တစ္ရက္သာ ရွိေနသည္။ ေမာင္ၿမင္႔ ကိုေတာ႔ ေက်းဇူးတင္ေနမိသည္။

               သူ ခ်က္ခ်င္းပင္ ကား၀င္းကို အလ်င္ၿမန္ဆံုး သြားလိုက္ေတာ႔သည္။ ဖိုင္ နဲ႔ နံပါတ္ၿပား ကို ရန္ကုန္ ထြက္မည္႔ ကားတစ္စီးေပၚကို ၿပန္တင္ေပးလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ႔ ရန္ကုန္ ကို ဖုန္း ၿပန္ ဆက္ရသည္။ ရန္ကုန္ဘက္က တစ္ရက္နဲ႔ အလုပ္မၿပတ္ပါက သူေသၿပီ။ ဘယ္လို ေၿဖရွင္းရမလဲ ဆိုတာလည္း စဥ္းစားကမရ။ ရတဲ႔ အခ်ိန္ တစ္ရက္ တည္းႏွင္႔ မလြယ္ ဆုိတာကိုလည္း သူသိေနသည္။ သူ႔ ဘက္က လုပ္စရာ ရွိတာေတြကို လုပ္ၿပီးေပမယ္႔ စိတ္ကမေအးႏိုင္ ၿဖစ္ေနသည္။ အလုပ္ရႈပ္ရတာထက္ စိတ္ရႈပ္ရတာက ပိုပင္ပန္းေနၿပန္သည္။ သူ ၿပန္ေတြးၾကည္႔သည္။ ဘယ္ေနရာ မွာ ဘာမ်ား မွားေနခဲ႔သလို႔။ တစ္ေနရာမွ အမွားကို ရွာမရ။ စာရြက္စာတမ္းသာမက ၊ နံပါတ္ၿပား အေဟာင္း ပါ တင္ေပးၿပီး သား။ ဒီထက္ သူ႔ဘက္က ေသခ်ာစရာလည္း မရွိေတာ႔။ ခုေတာ႔ သူ ဘာမွလည္း မတတ္ႏိုင္။ သူ႔ရဲ႕ ကံေကာင္းမႈက ဘယ္အခ်ိန္အထိ သက္တမ္း ရွိေနမလဲ ဆိုတာ ကိုသာ ဆုေတာင္းေနရံုမွတပါး တၿခား မရွိေပ။


( ၃ )


               ဒီေန႔ ရံုးထဲတြင္ လူတစ္ေယာက္ ေသာင္းက်န္းေနသည္။ ထိုသူေၾကာင္႔ တစ္ရံုးလံုး ၿငိမ္ၿငိမ္မေနရပဲ အလုပ္ေတြ ရႈပ္ကုန္ၾကသည္။ ထိုသူ တစ္ေနကုန္ ေသာင္း က်န္းေနေပမယ္႔ သူ႔ကို ဘယ္သူမွ ဘာမွ် မေၿပာရဲ ။ အေၾကာင္းက သူသည္ ထိုရံုးတြင္ အၾကီးဆံုးရာထူးကို ရယူထားတ႔ဲ ညႊန္မွဴး ဘၾကိဳင္ ၿဖစ္ေနေသာေၾကာင္႔ပင္။ ဘၾကိဳင္ရဲ႕ ဒဏ္ကို ရာထူးနိမ္႔ ၀န္ထမ္းေတြ ရံုးဆင္း ခ်ိန္မွာ လြတ္ကင္းသြားေပမယ္႔ သက္ဆိုင္ရာ ဌာနခြဲေတြရိွ အၾကီးဆံုးသူေတြ နဲ႔ အေရးပါသူေတြကေတာ႔ မလြတ္ေသးေပ။ သားေရး ၊ သမီးေရး ၊ မိသားစု အေရး ႏွင္႔ ကိုယ္ပိုင္အေရး ကိစၥေတြ လ်စ္လ်ဴ ရႈ႕ထားၾကရသည္။ ၿပသာနာ မၿပီးမခ်င္း အိမ္ၿပန္ရမည္လည္း မထင္ၾကေပ။ သူ ကိုယ္တုိင္လည္း အိမ္ၿပန္မည္႔ ပံု မေပၚ။


             “ ေမာင္မ်ဳိး ။ ”

            “ ဗ်ာ ဆရာ ။
              ဘာ ခုိင္းမလို႔လဲမသိ။ ”

            “ နံပါတ္ၿပား ရိုက္တဲ႔ ေနရာကိုသြား။
              အဲ႔က တာ၀န္ခံကို ေခၚလာခဲ႔ ။ ”

            “ ဟုတ္ဆရာ ။ ”

            စကားဆံုးတာနဲ႔ ေမာင္မ်ဳိး အခန္းထဲမွ ထြက္သြားသည္။ ေမာင္မ်ဳိး ရဲ႕ ေက်ာၿပင္ကို ၾကည္႔ၿပီး ဘၾကိဳင္ သက္ၿပင္းခ်မိသည္။ တစ္ခါမွ ကိုယ္႔ ငယ္သားေတြကုိ ဒီေလာက္ မၾကိမ္းေမာင္းဖူးေပ။ အားလံုးကို ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမလို ဆက္ဆံခဲ႔သည္။ ဒါေၾကာင္႔လည္း တစ္ရံုးက သူ႔ကို ခ်စ္ေၾကာက္ၾကသည္။ ဒီေန႔ေတာ႔ သူ မတတ္ႏိုင္ခဲ႔။ ၀င္လာတဲ႔ ကိစၥ က မေသးေတာ႔ အားလံုးကို မၿဖစ္မေန ၾကိမ္းေမာင္းရေတာ႔သည္။ သို႔မဟုတ္ပါက တစ္ရံုးလံုးကို တၿခားသူ လာၿပီး ၾကိမ္းေမာင္းမွာက ေသခ်ာသေလာက္ ရွိသည္။ ငယ္သား ေတြမွာ မိသားစု အေရး ၊ စား၀တ္ေနေရးေတြ ရွိေနသည္။ သူတုိ႔ကို မွီခုိေနသူေတြ ရွိေနသည္။ ဒါေၾကာင္႔ သူတို႔ရဲ႕ အေနထားေတြကို မပ်က္ယြင္းေစခ်င္။ ရံုးမွာ အၾကီးဆံုးရာထူးကို ယူထားသူပီပီ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အထိေတာ႔ သူ ၾကိဳးစားရေပဦးမည္။ မေရွာင္ႏိုင္လို႔ တာ၀န္ခံရမည္ ဆိုပါကလည္း သူတစ္ေယာက္တည္းသာ တာ၀န္ခံ ရန္ ေတြးထားသည္။ ဒါေၾကာင္႔ အမွားပါႏုိင္တဲ႔ လုပ္ငန္းစဥ္အားလံုးကို အစအဆံုး ၿပန္စစ္ေနသည္။ အေရးမၾကီးတာေတြကို ေနာက္ရက္ ေရႊ႕ထားသည္။ တေတာ္မ်ားမ်ား စစ္ေဆးၿပီးေပမယ္႔ အေၿဖက ထြက္မလာေသး။ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြ အားလံုးကလည္း  အ၀င္ ထြက္ေတြ မွန္ေနသည္။ ဌာနခြဲ အားလံုးလည္း ကိုက္ညီေနသည္။ စစ္ေဆးစရာ တစ္ေနရာသာ က်န္ေနေတာ႔သည္။ ထိုေနရာသည္ နံပါတ္ၿပား ရိုက္သည္႔ေနရာ။


           ဘၾကိဳင္ အေတြးလြန္ေနစဥ္မွာပဲ အခန္းထဲကို ေမာင္မ်ဳိး ၿပန္ေရာက္လာသည္။ သူနဲ႔အတူ နံပါတ္ၿပားရိုက္တဲ႔ တာ၀န္ခံ ပါလာသည္။ တာ၀န္ခံယူလာတဲ႔ ၀င္စာ စာရင္းေတြ ကို ၿပန္စစ္ၾကည္႔သည္။ အားလံုးကြက္တိ အမွားမရွိေပ။ သို႔ေပမယ္႔ စိတ္တုိင္းမက်ေသး။ အထြက္ စာရင္းကိုပါ စစ္ၾကည္႔လိုက္သည္။ ဘၾကိဳင္ စာရင္းကို ၾကည္႔ေန စဥ္မွာပင္ မ်က္လံုးက အေရာင္ေတြ လက္လာသည္။ သူ ေတြ႔ၿပီ။ လိုခ်င္ေနတဲ႔ ဘယ္နားမွားသလဲ ဆိုတဲ႔ အေၿဖကို ရၿပီ။ စုတ္တစ္ခ်က္ သတ္လိုက္ၿပီး တာ၀န္ခံကို စိုက္ၾကည္႔ လိုက္သည္။ သူ႔ အၾကည္႔မွာပင္ တာ၀န္ခံ ေနစရာ မရွိေလာက္ေအာင္ အမူယာ ပ်က္ေနၿပီ။ ဘၾကိဳင္ သက္ၿပင္းတစ္ခ်က္ ထပ္ခ်မိလိုက္သည္။ အမွန္ေတာ႔ ရက္ရက္စက္စက္ ၾကိမ္းေမာင္း ဦးမလို႔။ ဒါေပမယ္႔ မေၿပာခ်င္ေတာ႔။ တစ္ေနကုန္ ဆူပူၾကိမ္းေမာင္းေနရသည္မို႔ ဘၾကိဳင္ ဆက္မဆူခ်င္ေတာ႔။ အားလံုးသည္ လူသားေတြပဲမို႔ အမွားကင္းႏိုင္မည္ မဟုတ္ဆိုတာ နားလည္ေနသည္။ ဘၾကိဳင္ တာ၀န္ခံကိုေမးလိုက္သည္။


          “ နံပါတ္ၿပား ဘယ္သူ ရိုက္တာလဲ “

          “ ေအာင္လွ ပါ ဆရာ “

          “ ရံုးမွာ ရွိေနေသးလား ”

          “ ၿပန္ခိုင္းလိုက္ပါၿပီဆရာ “

          “ ၿပန္ေခၚလိုက္။ ေရာက္ရာ အရပ္ကေန အၿမန္ဆံုးၿပန္ေခၚ။
            သူ႔ တစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ဘူး။
            တစ္ဖြဲ႔လံုးကို ၿပန္ေခၚ။ လူစံုရင္ ဒီ နံပါတ္ကို ခ်က္ခ်င္း ရိုက္ ။
            ၿပီးရင္ ငါ႔ကို လာေခၚ “

           “ ဟုတ္ကဲ႔ပါ ဆရာ “

           ` ေမာင္မ်ဳိး ....
              က်န္တဲ႔ သူေတြ ၿပန္ခိုင္းလိုက္ေတာ႔ ´

            ` ဟုတ္ကဲ႔ပါ ဆရာ ´


             ဘၾကိဳင္ အခုမွ ေနသာထိုင္သာ ရွိသြားေတာ႔သည္။ ရင္ထဲမွ အပူလံုးၾကီးလည္း က်သြားသည္။ ကိစၥမၿပတ္ေသးေပမယ္႔ အေၿဖကို ေတြ႔ၿပီး ေၿဖရွင္းႏိုင္ၿပီ။ တစ္ဆက္ တည္းမွာပဲ စားပြဲေပၚမွ ဖုန္းၿဖင္႔ နံပါတ္တစ္ခုကို ေကာက္ႏွိပ္လိုက္သည္။


           “ ေအး ... ေဇာ္ေအာင္လားေဟ႔ ။ ”

  

( ၄ )


                “ အကို ဘာၿဖစ္လာတာလဲ ၊
                  မ်က္နွာလည္း မေကာင္းဘူး။ ”



                 ထမင္း၀ိုင္းမွာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ထိုင္ေနတ႔ဲ မိန္းမၿဖစ္သူရဲ႕ စကားကို ေဇာ္ေအာင္ ဘယ္လို ၿပန္ေၿဖရမယ္မသိ။ အမွန္တိုင္းေၿပာၿပရင္ စိုးရိမ္လြန္ကာ စိတ္ပူသြား မလား ေတြးေနမိသည္။


                “ အကို ေမးတာေၿဖဦးေလ ”



                 ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ေမးလာေတာ႔ ၿဖစ္ခ်င္ရာၿဖစ္ အမွန္တိုင္းပဲ ေၿပာၿပလုိက္ေတာ႔မယ္လို႔ ဆံုးၿဖတ္ၿပီး .....


                “ ေအးပါကြာ ။ ေၿပာမွာေပါ႔။

                  ဒီလိုေဟ႔ ၊ ဒီလို ။

                  ၿပီးခဲ႔တဲ႔ သံုးရက္ေလာက္က ကားတစ္စီး လုိင္စင္သက္တမ္းတိုးဖို႔ လာအပ္တယ္။
                  လာအပ္တဲ႔ ကားက ႏွယ္ႏွယ္ရရမဟုတ္ဘူး။
                  ဘိုးေတာ္ အိမ္က ကား ။

                  အၿမတ္မရေပမယ္႔ နာမည္ရခ်င္တာနဲ႔ ငါလည္း လက္ခံခဲ႔တယ္။
                  အေရးၾကီးတဲ႔ ကားဆိုေတာ႔ အမွားမပါေအာင္ ဂရုတစိုက္ ကိုယ္တိုင္ လိုက္လုပ္ရတယ္။
                  မေန႔က အားလံုးၿပီးသြားတယ္။ ၿပီးၿပီးခ်င္းပဲ နံပါတ္ၿပားေရာ ၊ စာရြက္စာတမ္းေတြေရာ ကားနဲ႔ၿပန္တင္ေပးလုိက္တယ္။

                  ကားေတာင္ စိတ္ခ်ရတဲ႔ ကားနဲ႔ ၿပန္တင္ေပးတာ။ အမွားပါမွာစိုးလို႔။

                  ဒါမယ္႔ ဒီေန႔ ၿပသာနာက ၀င္လာတယ္။

                  ေနၿပည္ေတာ္ကေန ဖုန္းဆက္လာတယ္။ ကားနံပါတ္ၿပားက လြဲေနတယ္တဲ႔ ။

                  ရံုးက ညႊန္မွဴးကိုေတာ႔ ၿပန္ေၿပာထားတယ္။
                  ဖုန္း ၿပန္မဆက္ေသးလို႔ စိတ္ပူေနတာ။ ဘာေတြ ဆက္ၿဖစ္လာမလဲေတာ႔ မသိေသးဘူး။ ”



                  စကားဆံုးေတာ႔ မိန္းမ မ်က္ႏွာ ညိႈးသြားတာကို သတိထားမိလိုက္သည္။ ထမင္း၀ိုင္းလည္း ခဏမွ် တိတ္ဆိတ္သြားသည္။



                 “ အကိုရယ္ သိပ္လည္း စိတ္မညစ္ပါနဲ႔။

                   ဘယ္ေနရာမွာ မွားသြားလည္း ၿပန္စစ္ပါဦး။

                   အေၿဖေတာ႔ ရွိမွာပါ။ ”


                 “ စစ္ၿပီးေနၿပီ။
                   ငါ႔ အပိုင္းမွာေတာ႔ မမွားတာေသခ်ာတယ္။
                   လူၾကီးကလည္း ၿပန္ေတာ႔ စစ္ေပးေနတယ္။

                   အေၾကာင္းမၿပန္ေသးေတာ႔ စိတ္မခ်ႏိုင္ေသးဘူး။ ”


                 “ ၿဖစ္လာမွေတာ႔ ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲ အကိုရယ္

                   ကိုယ္႔ဘက္က မမွားရင္ၿပီးတာပဲ ။

                   ကဲ ထမင္းေတာ႔ စားလုိက္ဦး။
                   ဟင္းေတြ ေအးကုန္ေတာ႔မယ္။ ”




                                      မိန္းမရဲ႕ စကားဆံုးေတာ႔ ေဇာ္ေအာင္ ဘာမွ် ထပ္ေၿပာမေနေတာ႔ပဲ ထမင္းစားလုိက္ေတာ႔သည္။ ထမင္းစားေနရင္းကမွ ညႊန္မွဴး ထံမွ ၀င္လာမယ္႔ ဖုန္း ကိုလည္း ေမွ်ာ္ေနမိသည္။ ဗိုက္ကဆာေနေပမယ္႔ လည္း ေဇာ စိတ္ေၾကာင္႔ စားရတာ တစ္စက္မွ အရသာ မပါေတာ႔ေပ။ 

( ၅ )

            ဒီေန႔ အလုပ္ပိတ္ရက္ၿဖစ္တာေၾကာင္႔ ေဇာ္ေအာင္ အိမ္မွာ အနားယူလုိ႔ ေကာင္းေနသည္။ ထို အခ်ိန္ ဖုန္း ၿမည္သံေၾကာင္႔ ေဇာ္ေအာင္ ဖုန္းကို ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ညႊန္မွဴး ဘၾကိဳင္ထံမွ ၿဖစ္ေနသည္။

           “ ဟလို ... ”

           “ ေအး ... ေဇာ္ေအာင္လားေဟ႔ ”
          
           “ ဟုတ္ပါတယ္ ဗ်ာ။ ”

           “ မင္း အားတယ္မဟုတ္လား။
             ငါလည္း ေဂါက္ကြင္းက ေနၿပန္တာ။
             ထမင္း စားရေအာင္ လာခဲ႔ပါလားကြ။
             စကားလည္း ေၿပာရင္းေပါ႔ကြာ။ ”

            “ ဟုတ္ ... ဗ်ာ။
              လာခဲ႔ပါ႔မယ္။ ”
            
             “ ေအး ... ေအး ... ၿပီးေရာ
               ခါတုိင္း ဆိုင္ပဲလာခဲ႔ကြာ ”
          
        
           ေဇာ္ေအာင္ လမ္းေပၚမွ အငွားယာဥ္ တစ္စီးကို ငွားကာ ခ်ိန္းဆိုထားရာ စားေသာက္ဆိုင္သို႔ ထြက္လာခဲ႔လုိက္သည္။ ဆိုင္ကို ေရာက္ေတာ႔ ညႊန္မွဴးဘၾကိဳင္ က ၾကိဳေရာက္ေနၿပီ။ ဘၾကိဳင္က ေဇာ္ေအာင္႔ ကို ၿမင္တာနဲ႔ .....


         “ လာေဟ႔ ... ထိုင္။ ”


          ေဇာ္ေအာင္ စားပြဲမွာ အလုိက္သင္႔ ၀င္ထိုင္ၿပီးေနာက္ ဘၾကိဳင္ကပင္ ....


         “ ဘယ္လိုလဲ ။ ဟိုတေန႔က ကိစၥ အဆင္ေၿပသြားတယ္မဟုတ္လား ”

         “ ဟုတ္ ဆရာ ။ ေၿပသြားပါၿပီ။
            ေတာ္ေသးတယ္ဗ်ာ။ အခ်ိန္ မွီ သြားလို႔။
            ဟိုမွာလည္း ဗိုလ္မွဴး သီဟ က ေခါင္းၾကီးေနၿပီ။
            မနက္မွာ သူ႔ဆီ ဖိုင္ ၿပန္ေရာက္သြားလို႔။
            မဟုတ္ရင္ေတာ႔ သူလည္း နာၿပီ ။ ”

          “ ေအး .... အလုပ္က ဒီလိုပဲကြ။
             ၿပသာနာက ၀င္ခ်င္ရင္ ၀င္လာတာပဲကြ။
             ကိုယ္ေတြက ၀န္ထမ္းဆိုေတာ႔လည္း ဒီလိုပဲေပါ႔ကြာ။ ”
            
           “ အမွားက နံပါတ္ၿပား ရိုက္တဲ႔ သူက မွားရိုက္မိတာ။
             နံပါတ္ရိုက္ဖို႔ ပို႔ၿပီးတဲ႔ အခ်ိန္ထိ ဘာအမွားမွ မပါဘူးကြ။
             တကယ္ေတာ႔ သူတို႔ကို အၿပစ္တင္လည္း အပိုပါပဲကြာ။
             နံပါတ္ေတြက ရိုက္ရတာမ်ားေတာ႔ သူတို႔လည္း မွားတာေပါ႔ကြာ။
             မွားတာက တၿခားကားကို မမွားပဲ
             ဘိုးေတာ္ အိမ္က ကားက်မွ လာမွာေတာ႔ ”


            “ ဟုတ္ ဆရာ ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဟိုကို မပို႔ခင္ တစ္ခါစစ္ၾကည္႔ေသးတယ္။
              နံပါတ္က အားလံုးတူေနၿပီး ေရွ႔ေနာက္ေလးပဲ လြဲေနေတာ႔ သတိမထားလုိက္မိဘူး။ ”


            “ ကဲပါကြာ။ ေၿပာမေနန႔ဲေတာ႔ ။
              ၿပီးသြားၿပီပဲ။
              မွာထားတာေတြ ေအးကုန္ေတာ႔ စားလုိက္ေတာ႔။ ”
           
              ႏွစ္ေယာက္သား စားေသာက္ေနၾကတာေၾကာင္႔ စားပြဲ၀ိုင္းက ခဏမွ် အသံတိတ္သြားသည္။ စားေသာက္ၿပီးေနာက္ ဘၾကိဳင္က


             “ ဒီ တစ္ခါ ငါ႔ အမွားရွိထားတယ္ဆိုေတာ႔ ဒီ ေဘလ္ ကို ငါပဲ ရွင္းမယ္။ ”

             “ ေအာ္.... မင္းကို ေၿပာစရာ ရွိေသးတယ္။
               မနက္က  ဖုန္း ၀င္ထားေသးတယ္။
               နံပါတ္တစ္ခု လိုခ်င္လို႔တဲ႔။
               လိုခ်င္တဲ႔ နံပါတ္က အသစ္မဟုတ္ပဲ အေဟာင္းၾကီး။ ထုတ္ေပးၿပီးသားၾကီး။
               ရံုးမွာေတာ႔ ပိုင္ရွိင္ရဲ႕ လိပ္စာေတြ ကားအမ်ဳိးစားေတြ အကုန္ၿပန္ရွာခိုင္းထားတယ္။
               အဲ႔ဒါ မင္းငါ႔ကို ကူညီဦးကြာ။ ”


              “ ဟုတ္ ဆရာ ။ ဒါနဲ႔ ထူးထူးဆန္းဆန္းဗ်ာ။
                နံပါတ္အေဟာင္းၾကီးကို ဘာလို႔မ်ား လိုခ်င္ရတာလဲ။ ”


              “ ဒါေတာ႔ ငါလည္း မသိဘူး။
               ဟုိက လုပ္ေပးပါဆိုမွေတာ႔ လည္း ငါတုိ႔ ရေအာင္ လုပ္ေပးရေတာ႔မွာပဲ။ ”


              “ ဟုတ္ ဆရာ ။ ကၽြန္ေတာ္ ကူညီေပးပါ႔မယ္။
                ဒါနဲ႔ ဒီနံပါတ္ အေဟာင္းၾကီးကို ဘယ္သူက လိုခ်င္တာလဲဗ် ”


               “ မင္း ကလည္း ဘယ္သူရွိမလဲကြာ။
                 ဒါမ်ဳိး ကို႔ယို႔ကားယား လုပ္တာ အဘ သမီး တစ္ေယာက္ပဲ ရွိတဲ႔ဟာ ။ ”
                

                 ေဇာ္ေအာင္ ဘာမွ် ဆက္မေမးၿဖစ္ေတာ႔ပါ။ ေမးဖုိ႔ရန္လည္း မလုိအပ္ေတာ႔ပါ။ ေမာ္ေတာ္ကားေတြ ရွိေနသေရြ႔ ၊ သူ ကားလုိင္စင္ ေအးဂ်င္႔ လုပ္ေနသေရြ႕ ကေတာ႔ ဒီလုိ ၾကံဳေတြ႕ေနရဦးမည္ဟုသာ ယံုၾကည္ေနလုိက္မိသည္။ ေရွ႔ဆက္ရမယ္႔ မနက္ၿဖန္ မ်ားစြာအတြက္ကိုေတာ႔ အနက္ေရာင္ ဖံုးလြႊမ္းတဲ႔ ေန႔ရက္ေတြ မၿဖစ္ေအာင္ေတာ႔ ရင္ထဲ ကေန ၾကိတ္ၿပီး ဆုေတာင္းေနမိေတာ႔သည္။


ေရာ႔ခ္ကာ ( လင္းေရာင္ၿခည္ )
26 . 3 . 2015
12 : 07 ( PM )